Η βαθιά οικονομική κρίση της χώρας έχει φέρει στα έσχατα όρια αντοχής και ανοχής την κοινωνία και όλες τις επαγγελματικές τάξεις.
Η σύγκρουση της κοινωνίας με το κράτος, την πολιτική εξουσία συνεχώς γενικεύεται και ολοένα διευρύνεται παίρνοντας καθολικό χαρακτήρα.
Η παρουσία της τρόικας και ο τρόπος που λειτουργεί, μειώνει τη δημοκρατία μας, είναι προκλητικός και ταπεινωτικός για τους κυβερνώντες, το έθνος και τους πολίτες.
Η κυβέρνηση επικαλείται τη «σωτηρία της χώρας» για τα αντιλαϊκά μέτρα που παίρνει, καθώς και τις πρωτοφανείς, σκληρές και άδικες πολιτικές λιτότητας που γυρίζουν το βιοτικό επίπεδο του λαού μας δεκαετίες πίσω.
Η κοινωνία στις πλατείες, οι συνδικαλιστές στους δρόμους και οι επαγγελματικές τάξεις σε κινητοποιήσεις, αντιστέκονται και αγωνίζονται να διατηρήσουν τα θεμελιώδη κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα.
Η κυβέρνηση για να κάμψει αυτές τις αντιστάσεις κατά τρόπο αντιδημοκρατικό και συγκρουσιακό στοχοποιεί και αμαυρώνει το ρόλο και τη θέση του συνδικαλιστικού κινήματος, κυνηγάει μάγισσες με τη βίαια απελευθέρωση των επαγγελμάτων και ευθέως κατηγορεί όσους συγκεντρώνονται στις πλατείες, τους γνωστούς πλέον αγανακτισμένους.
Είναι πραγματικά παράδοξο και απλοϊκό να επιτίθενται μέλη της κυβέρνησης σε κάθε μορφής διαμαρτυρία, κινητοποίηση των εργαζομένων, των ελευθεροεπαγγελματιών και της νεολαίας. Βαπτίζοντάς όλες αυτές τις διεργασίες ως αποτέλεσμα συντεχνιακών νοοτροπιών. Φαίνεται ότι αυτά τα στελέχη δεν έχουν αντιληφθεί το τι γίνεται στην κοινωνία.
Οι κοινωνικές διεργασίες στη χώρα μας ασφαλώς και κυοφορούν νέες εξελίξεις στον πολιτικό χάρτη.
Νέες κοινωνικές δυνάμεις απελευθερώνονται και προβάλουν στο προσκήνιο είτε ως συνομιλητές στα ΜΜΕ για ανάλυση της κατάστασης είτε συμμετέχοντας στους κοινωνικούς αγώνες και τις κινητοποιήσεις των αγανακτισμένων στις πλατείες.
Δυστυχώς οι κυβερνώντες δεν αντιλαμβάνονται τις κοινωνικές διεργασίες και με επικοινωνιακές παραστάσεις στο εσωτερικό ή το εξωτερικό πιστεύουν ότι θα ηρεμήσουν την κοινωνία και θα την πείσουν ότι είναι μονόδρομος και πρέπει η ζωή τους να γυρίσει ορισμένες δεκάδες χρόνια στο παρελθόν.
Δεν κατανοούν οι κυβερνώντες ότι με φοβισμένο λαό και το 1/3 του ενεργού πληθυσμού άνεργο καμία κοινωνία δεν μπορεί να ‘χει μέλλον.
Δεν κατανοούν επίσης ότι οι βίαιες προσαρμογές στις σκληρές φιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας και εισοδηματικών περιορισμών προκαλούν δικαίως και βίαιες, ακραίες αντιδράσεις.
Δικαιολογητικός λόγος των ακραίων κυβερνητικών μέτρων είναι ότι αυτό μας επιβάλουν οι δανειστές μας για να πάρουμε τη δόση.
Η κυβέρνηση φαίνεται να λειτουργεί ως εκτελεστικό όργανο του Δ.Ν.Τ. και της Ε.Ε. Νομοθετική και διοικητική εξουσία βρίσκονται στα χέρια και στη βούληση των εκπροσώπων των δανειστών. Τίποτε σοβαρό δεν νομοθετείτε χωρίς την έγκριση της τρόικας. Ακόμη και η διαχείριση των οικονομικών και του Δ΄ ΚΠΣ διευθύνεται από τους γραφειοκράτες του Δ.Ν.Τ. και της Ε.Ε.
Όφειλε η κυβέρνηση να ‘χει δίπλα της την κοινωνία, τον συνδικαλισμό, τις επαγγελματικές τάξεις με διαρκή κοινωνικό διάλογο για να αντιμετωπίσει τους δανειστές στα πλαίσια των κανόνων της ευρωζώνης και ευρύτερα των συνθηκών της Ε.Ε. Δυστυχώς όλους τους έχει απέναντι διότι στα δυο χρόνια διακυβέρνησης συνεχώς απαξιώνει το ρόλο τους και τη συνεισφορά τους στην ανάπτυξη αυτού του τόπου. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι με τις θυσίες της κοινωνίας γίναμε η Ευρωπαϊκή Ελλάδα και σήμερα οδεύουμε στην παλιά Ελλάδα των Βαλκανίων σε προβλήματα και βιοτικό επίπεδο των πολιτών.
Αλήθεια πότε ανακάλυψαν οι κυβερνώντες ότι ο συνδικαλισμός αποτελεί το «βαρίδι» της ανάπτυξης και οι συνδικαλιστές είναι η χειρότερη μορφή συντεχνίας. Ο ιδρυτής του κυβερνώντος κόμματος Α. Παπανδρέου πίστευε ότι ο συνδικαλισμός αποτελεί ένα από τα τρία βάθρα της δημοκρατίας. Αυτό το ξέχασαν οι κυβερνώντες; Ή θα μας πουν ότι άλλαξαν οι εποχές και ο συνδικαλισμός πρέπει να μπει στο «χρονοντούλαπο» της ιστορίας. Εκ των πραγμάτων σήμερα ο συνδικαλισμός βρίσκεται σε «ώρα μηδέν», αλλά καθώς βλέπουν στο άμεσο μέλλον εκεί που φωνάζαμε ο συνδικαλισμός πέθανε γρήγορα θα ξαναπούμε ζήτω ο συνδικαλισμός. Κι αυτό διότι συνδικαλισμό δεν κάνουν μονάχα οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ, στο Δημόσιο, συνδικαλισμό κάνουν και οι επαγγελματικές τάξεις:
Βιοτέχνες, έμποροι, ελευθεροεπαγγελματίες, επιστημονικοί σύλλογοι κ.α. Ελπίζω να μην βαπτίσουν οι κυβερνώντες και αυτές τις επαγγελματικές κατηγορίες σε συντεχνίες.
Αυτές οι κοινωνικές κατηγορίες ζητάνε να παρθούνε μέτρα για να γυρίσει ο τροχός της ανάπτυξης, να κινηθεί η παραγωγική διαδικασία που έχει πέσει σε βαθύ λήθαργο, χειρότερο κι από αυτό του δημοσίου.
Οι αγανακτισμένοι στις πλατείες των κρατών – μελών της Ε.Ε., προειδοποιούν ότι πρέπει να ανάψει το φιτίλι των κοινωνικών εκρήξεων, οι κυβερνώντες την ευρωζώνη θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους να ξεσφίξουν τη θηλιά από το λαιμό της Ελλάδας και των άλλων ασθενέστερων οικονομιών της ζώνης, διότι τα πράγματα κινούνται σε οριακές καταστάσεις.
Οι έντονες και συνεχώς διευρυνόμενες κινητοποιήσεις του εργαζόμενου λαού και ευρύτερα όλων των επαγγελματικών κατηγοριών έχουν πολλαπλά μηνύματα τόσο για την εγχώρια πολιτική εξουσία, όσο και για την ευρωπαϊκή. Οι αντοχές και οι ανοχές των πολλών έχουν εξαντληθεί. Όταν κανείς δεν μπορεί να κυβερνήσει προσφεύγει στη λαϊκή ετυμηγορία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου